vrijdag 12 december 2014

Doove Mobility, zo mobiel zijn ze nie(t)....

Ongeveer een anderhalf jaar geleden is onze gemeente overgestapt naar een andere leverancier. Omdat dit een goedkopere oplossing was. De vraag is echt, 
is dit de beste oplossing???

De ellende begon al met mijn scootmobiel. Ik had een gloednieuwe van de welzorg, helemaal op mij aangepast met hand- en voetgas. Een super kar!
Dit hulpmiddel en ook mijn rolstoel moest worden ingeleverd en ik zou andere voorzieningen krijgen van de firma Doove.

Vorig jaar kwam er hier een adviseur op huisbezoek. Hij ging zitten en vond zijn i-pad kennelijk belangrijker  dan mij, want hij was alleen maar online aan het bekijken naar wat er in depot stond voor een tweedehands scoot. Nu heb ik  geen problemen met een tweedehands goede voorziening maar uuhh wat zou ik er voor terug krijgen dacht ik.

Toen stelde ik hem nog een vraag omtrent een rolstoel: Namelijk wat is het verschil tussen een Kushall en een Quickie rolstoel. Ik ga er vanuit dat een gespecialiseerde adviseur in zijn vakgebied mij haarfijn kan vertellen wat dat is. Ik kreeg echter als antwoord: ja wat is het verschil tussen een BMW en een Mercedes…. Ik was echt met stomheid geslagen. Weer zo’n onbeholpen boer die niet weet hoe hij met mensen om moet gaan?? Misschien is een cursus communicatie iets voor deze man?

Maar ik zou Mirjam niet zijn als ik dit over mijn kant zou laten gaan. Ik heb met de gemeente contact opgenomen en zij adviseerden mij om een klachtenbrief te sturen naar de firma Doove. Zo gezegd zo gedaan echter…. Duurde het nog een eeuwigheid voordat ik na de volgende klachtenbrief een reactie kreeg.

De scootmobiel werd geleverd… van een goedwerkende scootmobiel naar een scootmobiel waar ik echt niks mee kon. Totaal niet was aangepast aan mijn behoeftes. De druppel die de emmer deed overlopen was dat ik bij de kassa van de supermarkt op mijn scoot balanceerde om zo mijn boodschappen uit de mand op de band te leggen. Toen ik dat had gedaan en ging zitten bleef mijn handtas aan mijn rechter handgas hangen en stoof de scoot naar achteren… tegen mensen aan! Uiteindelijk kwam deze samen met mij tegen de muur tot stilstand, want tjaaa ik ben linkshandig….

Er kwam een nieuwe adviseur op bezoek die zei: ‘Jaaa maar dat is geen goede voor u mevrouw de Jonge’. Ik zei: “Nee dat had ik u ook wel kunnen vertellen.’ 
Er kwam dus weer een trophey die ik eerst had, dacht ik….. want toen ze hem kwamen afleveren was deze scoot te vies om aan te pakken. Hij was van 2005 had behoorlijk wat kilometers op de teller staan, de vering was kapot en hij hing met ductape aan elkaar. Een voetgas daar deden zij niet aan want dat kon niet op deze scootmobiel! Aangezien ik niet voor 1 gat te vangen ben, ben ik natuurlijk teruggegaan naar Welzorg en heb hen vertelt dat het absoluut mijn keuze niet was om weg te gaan bij ze. Maar dat ik zelf van hen destijds een trophey met hand- en voetgas heb gehad. Zij alle papieren uitgeprint en ik weer terug naar de gemeente.

Wederom een klachtenbrief naar de gemeente en naar Doove dat ik geen genoegen nam met een oud aftandse scootmobiel die te vies is om aan te pakken. Ik heb er zelfs een foto van genomen. En ineens kon het wel…. Een scoot met hand- en voetgas. Niet te geloven, zeg!  Mijn vertrouwen in Doove was toen al erg geschaad. Nooit een excuus van hen gekregen, geen kaartje, bosje bloemen of telefoontje.  Tot op de dag dat de adviseur van de i-pad zijn excuses zou komen aanbieden. Nou ben ik de beroerdste niet en als iemand sorry wil zeggen is dat alleen maar goed.

De dag kwam en ik zat te wachten tot dat de gemeente mevrouw samen met adviseur i-pad hier zouden komen. Na anderhalf uur wachten en het alleen maar over de scootmobiel te hebben wat er aan scheelde, komt de gemeente ineens met de klachtenbrief op de proppen. Normaal lijkt het mij dat je begint met je excuses aan te bieden. Ik zei tegen hem dat ik hem totaal niet professioneel vond overkomen en dat als ik hem iets vraag ik daar ook fatsoenlijk antwoord op wilde hebben. Hij keek me niet aan mompelde wat en toen dacht ik, ik ben er klaar mee. Ik ben ‘ginne joker’ op zijn Brabants gezegd.

Via Doove nog een telefoontje gehad hoe dat het gesprek was gegaan ik zei: 
‘Niet goed en ben niet tevreden’. Adviseur I-pad komt er hier niet meer in. 
En van jullie als bedrijf had ik ook meer verwacht van een excuus. Kort maar krachtig. Ik krijg een nieuwe adviseur, het zal mij benieuwen. Scootmobiel afgehandeld en toen kwam de Rolstoel.

Want jaaa daarvoor zit ik gelukkig nog steeds bij de Welzorg lucky me! Maar ook deze moet terug. Inmiddels kreeg ik een maand geleden te horen dat ik een goedkeuring heb vanuit de gemeente met de lightdrive, waar ik al eerder over schreef. Ook daar heb ik drie kwart jaar voor gevochten bij de gemeente om deze er doorheen te krijgen. En nu kon Doove ineens pas 5 december….. we zijn dan al met al een dikke vijf weken verder na de goedkeuring, te triest voor woorden gewoon. En vandaar mijn koptekst ‘Doove Mobility’ zo mobiel zijn ze nie(t)! 
Alles gaat daar op een slakkengangetje. En dat is niet het ergste, maar voordat de rolstoel er dan is ben je weer een week of 5-8 verder.  Ik kan hier erg boos en gefrustreerd om worden, de onmacht die ik dan voel om zo te knokken om mijn vrijheid te behouden  en dat ik nu weer weken/maanden word beperkt voordat ik eindelijk mijn rolstoel heb. Zucht…. 

De dag van de Sint was aangekomen...  5 december. Met vier man sterk zaten ze hier binnen, alleen met twee andere modellen rolstoelen als wat ik voor ogen had en wat blixembosch had geadviseerd. Al moet ik nu wel zeggen dat deze twee mannen wel goed met mij communiceerde van Doove en Medical Sunrise. Maar er was totaal niet met mij gecommuniceerd vanuit de gemeente Geldrop dat het de Quickie Helium wat hun betreft niet ging worden. Ik was een beetje van mijn stuk gebracht. Als de gemeente dit goed met mij gecommuniceerd had, had ik ook nog stappen kunnen ondernemen. Nu kwamen ze aan met een zes jaar oude rolstoel of eentje wat veel groter is als wat ik nu heb. Want tenslotte hoef ik nu geen 'lichtgewicht' meer volgens de gemeente. Ik hou mijn hart vast voor de toekomst. Want het gevecht wat je nu al moet aangaan voor je hulpmiddelen vind ik echt te 'zot voor woorden'. Tenslotte heb ik niet voor deze handicap gekozen. Leg maar een 'pilleke' neer waarvan ik weet dat ik morgen weer gezond ben en ik eet hem op. Dan kunnen ze meteen hun hulpmiddelen houden.

Helaas voor mij zit mijn gemeente nog 1.5 jaar met een contract aan Doove opgescheept. Tegen de gemeente wil ik zeggen, goedkoop is duurkoop en wil niet altijd zeggen dat dit de beste koop is. Want ik ben niet de enige hier in de gemeente waar het misloopt. En ik hang persoonlijk de vlag uit als ze hopelijk weer terug gaan naar Welzorg of naar een betere leverancier!

Lieve groet, Mirjam

zondag 16 november 2014

Ivo Hutten de duizendpoot en van vele markten thuis

Vorig jaar werd ik benaderd door MEE Zuidoost Brabant of ik voor hun landelijke ledenmagazine ‘Doe mee!’ hun gastredactuur van die editie wilde zijn. Samen met iemand van MEE ging ik op weg naar Utrecht voor de redactievergadering en om eens een kijkje te nemen achter de schermen van zo’n blad. Nou ben ik zelf dus DTP’er en heb ik in de opmaak wel enige inzicht :)

Er werden stukjes aangeleverd van diverse provincies en ik mocht mee discussiëren over diverse onderwerpen. Een hartstikke leuke ervaring en natuurlijk werden er ook vragen aan mij gesteld. Ze vroegen wat er voor mij onmisbaar is en wat mijn hobby’s zijn. Onmisbaar is mijn auto, dat is jullie inmiddels wel bekend. Afgesproken werd dat er contact met mij zou worden opgenomen door Ivo Hutten om mij te interviewen en te fotograferen voor het magazine. 

Enige tijd later kwam Ivo op huisbezoek. Hij is fotograaf en tekstschrijver voor bedrijven en magazines waaronder ‘Doe mee!’. Ook werkt hij vaak voor het blad ‘Ons’ van KBO Brabant en nog andere (bedrijfs)magazines. Hij heeft sinds twee jaar een eigen bedrijf en timmert hiermee hard aan de weg. Hiervoor is hij tien jaar lang communicatieadviseur en journalist geweest. Dus zo je zie maar, Ivo is van alle markten thuis. 

Het menselijke verhaal boeit hem erg en ik heb ervaren dat wij vorig jaar een open en eerlijk gesprek hadden. Ivo is iemand bij wie ik me op mijn gemak voelde en met wie ik serieus kon praten over onderwerpen die er voor mij toe doen. Zoals mijn oude frikandel (de auto dus), want zonder deze ben ik eigenlijk afhankelijk en dat is nou net wat ik niet wil zijn. (De foto hierboven op mijn blog is ook door Ivo gemaakt!). Verder hadden we ook lol in het gesprek en ben ik natuurlijk zelf ook wel een open persoon als er een klik is. We hebben gesproken over vakanties maar ook over fotografie en de cursus die ik volg. Het interview was gezellig en de tijd vloog voorbij. Volgens mij waren we nog lang niet uitgekletst en daarom vind ik het ook zo super dat ik nog regelmatig contact met hem heb.

In Arnhem heeft Ivo zijn eigen fotostudio maar hij werkt merendeels op locatie door het hele land, zoals bij mij thuis. De lampen werden vakkundig opgesteld en ik mocht meehelpen foto’s beoordelen toen hij mij deze had toegestuurd. Welke wel en welke ik toch net wat minder vond. Niet de kwaliteit van de foto, maar ikzelf stond daar minder op vond ik zelf haha.
Het is uiteindelijk een mooi verhaal geworden dat prima weergeeft wie ik ben. Dan doe je je werk goed!

Enige tijd geleden werd ik benaderd door het blad ‘Mijn geheim’. Ze waren op zoek naar powervrouwen en waren geattendeerd op mij. Ik was hoogst verbaasd, want wie vindt mij nou een powervrouw?? Het gesprek over mijn leven en wie en wat Mirjam is, is goed weergegeven. Toen wilde men de foto’s hebben die op mijn fb staan. Alleen, het copyright van die foto’s is van Ivo. Ik heb hem gemaild met de vraag of de foto’s gebruikt mochten worden en of hij de kosten daarvan eenmalig in mijn actie wilde stoppen. Dat viel in goede aarde: Ivo wilde meewerken aan de publicatie van Mijn geheim en heeft Ivo de vergoeding voor het gebruik van zijn foto’s gedoneerd. Voor mijn actie, waar een wiel is, is een weg! 



Eerder had Ivo al een donatie gedaan, maar nu word het nog wat meer. Ik ben heel happy dat er van deze goede mensen nog bestaan. Wil je meer weten over Ivo en over zijn werk? Neem dan eens een kijkje op zijn site www.ivohutten.nl Ik vind hem een vakman die de mensen in hun waarde laat, je op je gemak laat voelen en je het gevoel geeft dat je er toe doet!

Ivo, dank je wel voor wie je bent!


Lieve groet, Mirjam

woensdag 29 oktober 2014

Vandaag de Light Drive testen op het revalidatiecentrum

Deze week heb ik twee spannende dagen waarvan vandaag er eentje was.

Al maanden ben ik bezig om via de gemeente een Light Drive aan te vragen. Nu vraag je je wellicht af wat een Light Drive is. Wel dat is een lichtgewicht afneembare elektrische aandrijving, voor mijn handbewogen rolstoel.

Dit is een voorbeeld van de Light Drive en niet mijn eigen stoel


Even wat tekst geleend van de site Mobility & you en in de 'ik' vorm omgezet.

Enkele voordelen voor mij
  1. OpsommingstekenMet de Light Drive heb ik de elektrische rolstoel altijd bij de hand; de motor kan perfect achtergelaten worden in de auto en wanneer nodig, is hij te plaatsen in 20 seconden! (ik heb er nog wel even wat meer tijd voor nodig haha).
  2. OpsommingstekenWielen wisselen is niet nodig, de aandrijving koppel ik eenvoudig in de voorgemonteerde beugels. (De afmetingen of opvouwmogelijkheden van de rolstoel veranderen door deze beugels niet.)
  3. OpsommingstekenDe Light Drive past op nagenoeg alle handbewogen rolstoelen met 24” of 22” wielen. Dus ook wanneer er een nieuwe rolstoel verstrekt wordt, kan de Light Drive weer gemonteerd worden.
  4. OpsommingstekenIn de vrijloop stand kan ik handbewogen rijden (maar dat lukt me niet en heb ik nooit gekund ivm spasmen in mijn rechterarm).
  5. OpsommingstekenDe Light Drive ontlast de schouders en armen en voorkomt overbelasting.
  6. OpsommingstekenHet blijft altijd mogelijk te kiezen voor handbewogen rijden. (Of voor iemand om mij als een koningin rond te rijden lol).

    Maar goed ik moest om 11.00 uur op Blixembosch zijn en daar had ik een afspraak met Nienke
    mijn ergo-therapeut en met Erik Tobe van Medical Sunrise. 

    Lopend ging ik achter mijn eigen rolstoel, tja je moet toch wat als je er zelf niet mee vooruit komt 
    naar binnen en ze stonden al op mij te wachten. Op naar de paskamer. Het was een best wel grote 
    rolstoel en ik zelf heb een kleine sportieve dus dat was wel even een verschil. Maar daar even 
    doorheen kijkend werd mij uitgelegd hoe de constructie werkt. En toen mocht ik het uitproberen. 
    Eigenlijk was het een 'eitje' en mijn slapeloze nacht of dit wel ging lukken had dus niet gehoeven. 


    Hier zie je alles op het plaatje, links de accu in het midden de aandrijving en rechts ligt
    hiervoor het anti kiep wiel zodat ik niet omdonder en een halve salto ga maken.


    En zo ziet het eruit als alles gemonteerd aan elkaar vast zit. Natuurlijk monteer je alles aan de stoel 
    en niet zo maar dan heb je wel een beeld erbij.

    En toen werd het tijd voor een testrit. Behendig reed ik het kamertje uit, de vrijheid tegemoet. 
    Natuurlijk is dit voor mij weer een stap. Ondanks dat ik nooit zelfstandig rolstoel heb kunnen rijden 
    en altijd een 'duwer' nodig had is het toch een vorm van inleveren voor mijn gevoel het meer in de 
    stoel zitten is toch wel een feit.

    Ik ben al meer dan een half jaar bezig om dit voor elkaar te krijgen bij de Gemeente maar telkens 
    waren er weer nieuwe vragen. Zo hadden we eerst alles al uitgezocht op het revalidatiecentrum. 
    Toen wilde de gemeente weer een onafhankelijk advies. Dat advies kwam positief voor mij uit de 
    bus maar weer waren er vragen voor de gemeente. Eigenlijk wil de gemeente mij in een vaste 
    elektrische rolstoel hebben maar dat wil de revalidatie arts niet omdat ik daar te passief van word en 
    ze juist wil dat ik nog blijf bewegen. Dus dit is een mooie tussenstap.

    Er wordt vandaag weer een verslag geschreven door Nienke en deze wordt terug gekoppeld naar het 
    advies bureau van de gemeente en dan op hoop van zegen.

    Tot zo ver de Light Drive. Maar aanstaande vrijdag is het zo ver de APK keuring van mijn auto. 
    Het blijft spannend komt hij er door of niet. Voor mij zou het wat lucht geven omdat ik de bus nog 
    niet voor elkaar heb. En ik wil de winter ook nog graag door. 

    Dus ik blijf hoop houden want ik kan mijn ouwe 'frikandelleke' nog niet echt missen we hebben 
    zoveel lief en leed doorgebracht samen. Hele uitdagingen ben ik aangegaan met mijn auto. Alleen 
    naar mijn broer in Zwitserland gereden, hij heeft me in die 19 jaar nog nooit in de steek gelaten. Ik 
    hoop nu ook nog niet.

    Nou geen idee wie mijn blog leest maar soms is van je afschrijven ook wel fijn.

    Lieve groetjes, Mirjam










zaterdag 18 oktober 2014

Dank je wel Stichting Intermobiel!!

Daar ben ik weer. De tijd gaat zo snel, de zon schijnt en ik loop overal achter aan te rennen zover dat mogelijk is :). Deze week een stukje over Intermobiel, zij hebben een donatie gedaan voor waar een wiel is, is een weg.


Maar wie en wat is Stichting Intermobiel???
Stichting Intermobiel is een non profit instelling die zich inzet voor jongeren tussen de achttien en vijfendertig jaar die door een lichamelijke ziekte en/of handicap geheel of deels huisgebonden zijn. De doelgroep is dus ziekte overstijgend. De mobiliteitsbeperking is de gemeenschappelijke factor. De stichting is opgericht in maart 2003. Het bestuur van de stichting bestaat nu uit zes personen waar van vier jongeren die tot de doelgroep behoren. Het is dus echt een initiatief dat vanuit de doelgroep zelf is opgericht.

Wat doet Stichting Intermobiel?
Stichting Intermobiel heeft een website ontwikkeld als virtuele ontmoetingsplaats en kennisplatform voor en door jongeren met aanzienlijke mobiliteitsbeperkingen. De website is het middel waarmee bezoekers geïnformeerd worden en waar bezoekers met andere jongeren in contact kunnen komen.

De stichting zet zich in voor:

  1. Bevorderen lotgenoten contact het tot stand brengen en bevorderen van contacten voor jongeren die de deur niet uitkunnen om zo het isolement te verminderen. Lotgenotencontact kan onder andere via de spraak chat. Spraakchatten houdt in dat je via de telefoon met maximaal 24 personen praten. Dit is vooral handig voor jongeren die weinig tot geen handfunctie hebben.
  2. Kennisuitwisseling tot stand brengen door bijvoorbeeld een fotohoek met aanpassingen op de website. De doelgroep zijn ervaringsdeskundigen. Ze weten veel over aanpassingen, voorzieningen en instanties. Deze kennis wil de stichting positief inzetten, zodat niet iedereen hetzelfde wiel hoeft uit te vinden. We willen de kennisuitwisseling tussen lotgenoten bevorderen, maar ook buiten de website om tussen de stichting en andere gehandicaptenorganisaties, bedrijven en instellingen. Zo werkt de stichting bijvoorbeeld samen met de MEE Gelderse Poort en Revalidatietechniek Het Dorp.
  3. Belangenbehartiging voor de doelgroep. Deze groep jongeren krijgt weinig tot geen aandacht van andere gehandicaptenorganisaties voor de grote beperkingen en problemen waar ze mee te kampen hebben. Deze groep jongeren wordt vergeten, omdat ze vaak eenvoudigweg niet gezien worden. Stichting Intermobiel zet zich voor deze jongeren in. Tevens willen we de problemen van de doelgroep inventariseren en meedenken in oplossingen, zodat je ook met bed of lange lig rolstoel uit kunt gaan naar een schouwburg, restaurant of bioscoop of op vakantie kunt met bed. We willen de site een positieve insteek geven en ook laten zien wat er nog wél kan in plaats van gefixeerd te zijn om wat allemaal niet kan als je bedlegerig of minder mobiel bent. We kijken dus naar de mogelijkheden. We willen laten zien dat bedlegerig of minder mobiel zijn niet hoeft te betekenen dat je dan 'veroordeeld' bent tot een saai leven achter de geraniums. Dit houdt in dat we dus werken aan een positieve beeldvorming.

Wat heb ik als lezer aan Stichting Intermobiel?
Op de website vind je informatie over hoe te leven met een chronische ziekte of handicap. Je kunt interviews lezen met lotgenoten over bijvoorbeeld aanpassingen, maar ook hoe ze omgaan met bepaalde ziektes en beperkingen. Daarnaast wordt exclusieve informatie aangeboden in een digitale Mobiel Magazine. Het eerste magazine is eind juni uitgekomen. Het magazine komt drie keer per jaar uit. De website is interactief.  Op het forum en het prikbord kan je pittig mee discussiëren of een oproep plaatsen. Ook kun je via de chat op de website die op de dinsdag en donderdagavond bemand is door iemand van de stichting je vragen stellen. Als lezer kan je de stichting altijd mailen met vragen over bepaalde voorzieningen of instanties. We proberen eerst zelf de vraag te beantwoorden. Als we er niet uitkomen, sturen  we je door naar de instantie die je wel kan helpen. Ook zoekt de stichting naar oplossingen als iemand bijvoorbeeld naar een concert wil met bed of naar een bioscoop wil met een lange ligrolstoel. We zetten ons in voor een toegankelijker Internet en toegankelijkere gebouwen, zodat je ook met bed of ligrolstoel kunt uitgaan en/of op vakantie kunt. 

Hoe bereik ik Stichting Intermobiel?
Stichting Intermobiel bereik je door www.intermobiel.com te bezoeken of te mailen naar info@intermobiel.com Ook kan je bellen naar 06-43 055 738

Mij hebben ze gevraagd om als dtp' er mee te denken over de layout van hun blad. Samen met mijn vriendin Cristel gaan wij hierover eens nadenken hoe we de magazine van Intermobiel nog functioneler kunnen krijgen zodat de vrijwilligers hier zelf aan kunnen werken.

Ze hebben ook een oproep geplaatst voor mijn actie op hun Facebook pagina dus super lieve mensen ik hoop dat er natuurlijk nog wat respons op komt.

iedereen een heel fijn weekend. En geniet lekker van de zon!!

Liefs, Mirjam


dinsdag 7 oktober 2014

Nog vier weken te gaan

Goedemorgen,

Even niet kunnen posten door verschillende dingen. Gesprek met de revalidatiearts dat ik eens wat minder bordjes in de lucht moest houden.... mmm lastig want er lijkt telkens wel een bordje bij te komen grrrr.

Dan de knie brace die ik heb gekregen en om heb gedaan. Nou ik voel me net Forrest Gump, alleen breekt hij bij mij niet door midden en kan ik niet ineens de hele wereld rondrennen. Wel kan ik de hele weer wereld aan. :)

Na de laatste operatie was ik erg aan het kwakkelen. Het leek wel of mijn lijf protesteerde en zei: Hoooooo stop het is even genoeg geweest. Ik moest een stapje terug doen, lastig als dat niet echt in je systeem zit hoor. Maar goed ik heb hopelijk het licht weer gezien en mij krijgen ze er niet onder! 

Ook weer een mooie donatie gehad van mijn oudste vriendinnetje die ik in mijn leven heb. Coby en ik hebben elkaar leren kennen op de camping in Friesland, ik was toen 12 en zij 13 jaar. Helaas zien we elkaar niet zo vaak als we wellicht zouden willen, maar we weten van elkaar dat het goed zit!

Marcel heeft mijn oproep via zijn linkedin verspreid en daar is een reactie op gekomen. Nu maar op hoop van zegen en gaat er een donatie naar mij toe, dat zou mooi zijn. So fingers crossed!!

Offertes opgevraagd bij drie dealers die in aangepaste auto's doen waarvan er eentje eigenlijk al een beetje liet doorschemeren dat er nog niet genoeg was. De andere twee gaven mij wat meer hoop.

Ik ga ook maar eens naar Toyota Nederland mailen want deze ouwe trouwe fan die vol trots rondrijd in de oudste aangepaste frikandel (zoals ik mijn karretje altijd liefdevol noem) van Nederland en nog steeds op de weg ligt. Daar mag het merk Toyota toch ook best trots op zijn en eigenlijk is dat toch een win win situatie hè?


Nou geniet van jullie week en maak van elke dag een feestdag!

Lieve groetjes, Mirjam








dinsdag 23 september 2014

Halverwege september

En alweer een week voorbij. Een week met fysio, revalidatiearts bezoekje, fotograferen op de TUE met school en de brocante fair van Ingrid in Ijsselstein. Fijn om vele brocante vriendinnen weer eens te zien het was voor mij alweer even geleden. 

Mijn nekklachten komen door spit in mijn nek en schouder, dit is al vanaf 24 augustus zo en heeft ook te maken met het druk maken om diverse dingen uuhh noem het bureaucratie waar ik momenteel tegen aan loop. Lekker strak staan met spasmes in mijn hand, vingers en arm wat een feest dat ik kan roepen wat fantastisch, ik ben spastisch nou not, dat kan ik je wel vertellen!

Maar als je dan ook nog een compliment krijgt van een paar mannen dat ik een vrouw ben met ballen dan komt er toch weer een grote grijns op mijn gezicht en denk ik en nee geloof ik nog steeds in: Opgeven is geen optie!!

Maar goed nu weer wat verzinnen om toch maar weer donaties binnen te krijgen want dat geleur, gebedel en waarom zou men mij gaan steunen inplaats van een ander goed doel?? Tja das dan de vraag. Of is het wie goed doet goed ontmoet??

Hopelijk komen er deze week nog wat donaties binnen, elke keer weer spannend :)


De afgelopen week een donatie gehad van Desiree en Paul dank jullie wel. Zij hebben een mooie Brocante winkel in Oosterhout. http://www.brocanteriedejavu.nl Het is zeker de moeite waard om daar eens binnen te lopen als je in de buurt bent.


Iedereen een hele fijne week toegewenst en maak van elke dag een feestje hoe moeilijk het soms ook is.

De laatste quote voor vandaag:



Lieve groet, Mirjam










woensdag 17 september 2014

Ook gesteund door mijn WLS vriendinnen

Mijn vriendin Karen heeft mijn blog gedeeld op de besloten groep van de WLS (Weight Loss Sergery). En ook hier hebben al drie vriendinnen gehoor aan gegeven.

Karen, Mariska en Doortje alvast super bedankt, het doet me heel erg veel dat jullie zo met mij meeleven!



In juni 2010 heb ik een Gastric Sleeve operatie ondergaan (maagverkleining). Ik was dus een obees. Nu gelukkig niet meer en heb ik hard er voor geknokt om 40 kg er mee af te vallen. Maar daar staat dus die WLS voor. Wanneer we elkaar nodig hebben dan zijn we er voor elkaar!

Lieve meiden bedankt nogmaals ook dat jullie mijn bericht uppen op het forum. En ik blijf hopen en strijden want: 'opgeven is nog steeds geen optie'!!!

Liefs, Mirjam


maandag 15 september 2014

En weer een nieuwe week

De afgelopen week ben ik dinsdag weer voor het eerst naar school in Lommel geweest. Ik was erg moe en moest me er echt heen slepen. Normaal heb ik daar geen moeite mee, maar wat was het vermoeiend. In de klas was ik bijna in slaap gevallen mmm was het allemaal zo slaapverwekkend dan???

Thuis gekomen dacht ik heel even liggen op de bank, dit werd meteen een dik uur onder zeil. Ach ja dan zal ik het wel nodig hebben...

Woensdag had ik voor mezelf een rustig dagje gepland en het ging eigenlijk best goed tot aan donderdagochtend. Ik werd wakker en wist het al meteen, het is weer mis met mijn nek en schouder.
Ik ben beslist geen watje maar deze keer was het wel heel erg. Ik kon me amper uit bed slepen liet dingen uit mijn handen vallen en lopen deed verschrikkelijk zeer en kreeg daar keer op keer een spasme stoot van. Nou heb ik wel eens vaker een stijve nek gehad maar dit duurt nu al zolang (3 weken) dat ik er zelf onderhand ook schoon genoeg van heb.

De huisarts gebeld en daar is besloten dat ik de baclofen ga verhogen en daarnaast de ibuprofen 600. Nou ik kan je vertellen ik ging meteen onder zeil. Vrijdag een massage gehad bij de fysio weer lekker warmte spul erop gehad en zo weer ingepakt en wel naar huis.

Maar ook weer goed nieuws!! Weer een gulle donatie gehad van Nicky een vriend van mij. Hij zit zelf ook in een rolstoel en weet wat het is. Dank je wel lieve Nicky! En ook nog van Diny! Top lieve mensen.





Lieve Leni is ondertussen ook aan het actie voeren en nu kan ik wat meer gaan schrijven de aankomende tijd.

Vandaag maandag nieuwe ronde nieuwe kansen, naar de fysio geweest, massage gehad en besloten dat we a.s. donderdag weer gaan proberen te trainen. Hopelijk krijg ik daar wat meer energie van!

Morgenochtend heb ik een interview voor het blad: Mijn geheim, jawel ze zochten power vrouwen en iemand had mij opgegeven. Ik een 'powervrouw'?? Mmm nu even niet haha. Morgenmiddag fotograferen op het TUE in Eindhoven. Onderwerp word architectuur. Vanavond dus optijd naar bedje.

Lieve groetjes, Mirjam