zaterdag 23 september 2017

Een nieuwe kunstknie erin en hopelijk tzt weer lopen als een kiviet

Vorige week dinsdag, de dag van de operatie, een volledige kunstknie in mijn linkerbeen. De pijn die ik al jaren had, daar werd ik zo moe van en natuurlijk ook van het vallen want ik ging er regelmatig ook nog maar eens bij liggen doordat ik ineens zo'n pijnscheut kreeg dat mijn been me niet meer hield en ik viel.


Afgelopen december tussen Kerst en Oud en Nieuw kwam de genadeklap hier bij mij thuis. Toen kwam ik er niet meer onderuit. Na vele gesprekken zowel in het Radboud ziekenhuis, het St Anna ziekenhuis en de St Maartenskliniek hebben we een behandelplan opgezet. We zouden gaan beginnen met waar ik het meeste last van heb en dat was dus mijn knie. In theorie ben ik vrij jong om een kunstknie te krijgen maar ik wil graag kwaliteit van leven en niet permanent in een rolstoel al gaan zitten. Natuurlijk weet ik dat het er echt wel een keertje van komt, maar zolang ik nog kan lopen met de stok in mijn hand, wil ik graag zo mobiel mogelijk blijven. Samen met Aniek van fysio Harks uit Geldrop een plan opgezet om mijn spieren zo sterk mogelijk te krijgen. Ik ben twee maanden lang vol gas gegaan. En sterker nog, ik kreeg er zelfs weer lol in, in het sporten, kan je nagaan. Ik ging van twee keer naar drie keer per week tot soms wel vijf keer per week. Ik deed twee keer cardio en twee keer kracht training. Ik werd erg gemotiveerd en leerde omdenken, omdat 1 rondje sporten nog altijd beter is dan geen rondje.
oefening 'knakworstje' met 17.5 kg

Op maandag 11 september nog samen met Ilse gewerkt ik had een rot nacht gehad en had een beetje een kort lontje van de vermoeidheid. Maar 's avonds ben ik toch ook nog voor het laatst gaan trainen.

Dinsdag 12 september 
De dag van de operatie was daar. Ik was als eerste aan de beurt. Om 07.00 u moest ik me melden in het ziekenhuis. De verpleegkundige vergat de Emla zalf waar ik specifiek om gevraagd had. Ik weet ook dat dit spul minimaal een half uur moet intrekken. Het duurde en duurde maar. Vervolgens had ze het te laat opgesmeerd. Ze smeerde het op en ik moest al naar beneden. Lichtelijke paniek. Ik werd overgetild naar een ander bed en vast geriemd. Daarna kwam de gevreesde infuusnaald. AUW en trok meteen een spasme. Dat Emla zal had natuurlijk zijn werk nog niet gedaan en ik lag strak in dat bed met die banden om me heen gesjord. Het deed nog een tijdje zeer zowel mijn hand als mijn lijf. Goed dokter Das kwam nog even langs die me ging opereren. En daarna werd ik naar de OK gereden. Mensen lief wat is het daar koud zeg brrr. Ik kreeg een of andere stofzuigerslang in mijn hand dat was lekker warm. Met dokter Das afgesproken dat hij er voor zou zorgen dat ik de marathon zou gaan lopen en toen begon het spul te werken en zwaaide ik af. 

Zo ziet een kunstknie eruit

Vanaf half 12 kwam ik pas van de uitslaapkamer. Ik was goed ziek van de narcose en ademde niet echt goed. Ik kreeg zuurstof toegediend. Straal misselijk was ik baba. Terug naar kamer 254. De kamer was inmiddels gevuld met 2 dames en 1 heer. Die ook al bezoek kregen en daar lag ik behoorlijk beroerd. Ik zelf vind het geen pluspunt dat de tijden zo ruim zijn geworden. Als je daar ligt, ben je ziek en hoef je niet al die bezoek van anderen te hebben maar goed. Een keertje staan later die dag en ik moest naar de toilet. Op een stoel erheen en daar werd ik erg dizzy. Vlug naar bed terug en mijn benen werden omhoog gezet en mijn hoofd naar beneden. Weer bijtrekken. Pijnstillers erin en de nacht in. 
ik heb er wel eens beter uitgezien ;)

Woensdag 13 september
De volgende ochtend vol goede moed beetje proberen te eten en met de walker zoals ze dat noemen naar de toilet. Dat ging goed tot dat ik terug moest en weer dizzy werd. Vlug naar bed en daar ging weer het zelfde ritueel met mijn bed. Dokter Das kwam nog aan bed en zei nog je weet wat we hebben afgesproken he, ik zei jazeker de marathon!! haha. De verpleegsters hadden al zoiets van ooohh daar komt dokter Das. Ik vind hem een fijne arts die luistert naar wat ik wil. Kwaliteit van leven en ik hoop zo door middel van deze operatie dat dat er van komt. De andere moesten al een foto maken beneden bij de röntgen bij mij ging hem dat niet worden anders zou ik wagenziek worden zeg maar. Een paar uur later toch naar beneden en gatver, wat voelde ik me ellendig zeg. Weer terug op de kamer weer wat voor de misselijkheid gekregen en daar hoorde ik dat ik nog een dag extra moest blijven. Prima ik lig er beter als thuis. De andere twee mochten naar huis en er kwam een nieuwe mevrouw binnen. Met deze mevouw een goed contact gehad. Ze was twee weken geleden geopereerd en had een kunstknie en was deze ochtend gevallen en haar pees was afgebroken verschrikkelijk zeg, wat een drama. Een zware nacht achter de rug, pijn en het gesnurk en gekreun van de andere twee dames hielden me aardig wakker. Maar goed we kunnen niet alles hebben he.

Donderdag 14 september
Het verlossende woord ik mocht naar huis. Dan kan je ineens heel snel worden he. De verpleging had nog zoiets van hoe gaat zij dit doen met de transfer... let maar eens op dacht ik, mijn huis is aangepast dat is weer een geluk bij een ongeluk. Maar ik kon nog niet eerder naar huis voordat de mevrouw van de overkant me ,duivenpost' stuurde via een verpleegster in een washandje. Thuis gekeken wat er pas in zat echt super lief. We houden contact! Heel stoer ging ik met ons mam op de fiets er achteraan op mijn scoot naar mijn huis. Tjonge dat was nog wel even hoog gegrepen. Thuis vlug naar bed met morfine. 'S avonds kwam de thuiszorg. We hebben alle medicatie doorgenomen en ik ging slapen in mijn eigen 
bed.
ons mam kijkt toe hoe ik uit de kamer wandel 
richting mijn scoot met de 'walker'

Er kan nog een kleine smile vanaf

Vrijdag 15 september 
'S ochtends douchen met behulp van de wijkverpleegkundige en de wondcontrole. Alles zag er goed uit maar het douchen vrat toch een behoorlijke energie. Daarna kwam Sylvie van fysiotherapie Harks op huisbezoek en kreeg ik een oefening om te bewegen. Toen kwam Sandra de hulp en dat was op den duur een beetje teveel van het goede ik was kapot. Dus op bed gaan liggen en slapen. Toen ik wakker werd een appje gekregen van mijn vriendin Nilgun. Deze lieve schat kwam mij eten brengen. heerlijke turkse boontjes en turkse ik noem ze pizza broodjes.

'S avonds weer de verpleegkundige en hoppa naar bed. Met helaas een slechte nacht.

Zaterdag 16 september
Weer op met hulp van de verpleegkundige. Ik heb deze dag gehangen, geslapen en weinig tot niks gedaan. Mijn ouders kwamen even de boodschappen brengen en dat was het dan wel.

Zondag 17 september 
De pijn verplaatst zich. Mijn spieren staan strak. Eerst stond mijn been in een X-stand en deze hebben ze nu recht gezet dus dat betekent dat mijn spieren 24/7 opgerekt staan. Geen feestje dus. Maar mijn been staat wel mooi recht :). Deze nacht mega slecht geslapen en om half 8 begon het circus.

Maandag 18 september
Het circus waren de schilders van de woningbouw. Verschrikkelijk de harde muziek om half 8 al. Ze zeggen dat vrouwen kunnen kletsen maar dan heb je die kerels nog nooit gehoord. Wat een kippenhok zeg pfffttt. Inmiddels weten ze van mijn operatie dus ze zijn erg aardig. Vriendin Jolanda kwam op bezoek. ff lekker kletsen en ze heeft ff mee geholpen met de afwas en een stofzuiger er door gehaald. Fysieke dingen zijn nu waar ik t meeste last van heb. Als dingen vallen op de grond kan ik er niet bij. Daarna kwamen mijn turkse vriendinnen weer op bezoek Nilgun en Saime en weer een berg turkse broodjes deze keer gevuld met feta kaas. Mensen die allemaal tegen buitenlanders zijn, ik doe er niet aan mee. Ben super blij met al mijn vrienden en het maakt me geen donder uit van welk komaf ze zijn.Maandag een goede nacht gehad. Gelukkig beter geslapen. De pijn in mijn been zit telkens op een andere plek. Met name mijn bovenbeen doet zeer.
Turkse broodjes met feta kaas mmmmm

Dinsdag 19 september
Een week geleden de operatie. De hulp kwam vandaag fijn even een beetje poetsen. Was ook wel nodig want fysiek kan ik nu niks en dat is soms toch best irritant. 'S-middags kwamen Aniek en Marinka van de fysio en hebben ze mijn knie bekeken. Heb gezegd dat ik last had van mijn bovenbeen en deze is gemasseerd. Ik zou er wel meer last van krijgen werd me gezegd. Nou dat heb ik geweten. Sjonge de spasme in mijn tenen het niet weten hoe te liggen pffttt. Morfine pijnstillers en heel de zooi erin en onder zeil. De eerste week zit erop!

Mijn bedoeling was om elke week de posten maar de afgelopen week was best heavy. Dus de volgende komt wat sneller hoe deze week was gegaan.

Leuk als je een berichtje achter laat op mijn blog!

Lieve groetjes Mirjam

2 opmerkingen:

ikke zei

Heel veel beterschap!

anna marton zei

Klinkt wel heftig allemaal Mirjam. Maar jij bent volgens mij wel een bikkel. Hopelijk gaat het vanaf nu steeds beter!